20-03-04

Hoop

Hoop is enkel uitgestelde ontgoocheling.

21:23 Gepost door Droeve Dichter | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

14-03-04

There is no reason

‘People ain’t no good’
 
zong Nick Cave
terwijl de man
bedachtzaam
in één beweging
met het doek
het bloed
van het mes
verwijderde
 
Hij legde het blad
omgekeerd
op de tafel
 
Vervolgens
nam hij het pistool
en opende zijn mond

Secondenlang
weergalmden
de hersens
door de gang
 
Het blad
dwarrelde
met de beschreven zijde
naar boven
op de vloer
 
‘There is no reason’

19:07 Gepost door Droeve Dichter | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

13-03-04

Mijn favoriete verhaal : Pepito de Clown

Er kwam eens een man bij de dokter.
 
“Dokter”, zei hij, “het leven is zwart en uitzichtloos, alle dagen zijn eender en nergens zie ik nog een streepje licht”.  “Dokter, mijn leven heeft geen enkele zin meer”.
 
“Beste man”, zei de dokter, “ik heb de ideale remedie voor u.  De clown Pepito is in de stad.  Gaat u hem eens zien, u zal zich onmiddellijk beter voelen”.
 
“Maar dokter”, zei de man, “ik ben Pepito".


15:29 Gepost door Droeve Dichter | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

26-02-04

Spoken

Als de schaduwen onrustig dwalen
en de spoken malen door mijn hoofd
De schijn zweeft door lege zalen
niemand heb ik ooit geloofd
 
Terwijl wilde bloesems vloeken dreigen
in de onzaligheid van de vermeende dood
Nooit zal ik het antwoord krijgen
dat door de stilte werd vermoord
 
De regen klettert naar beneden
dansend als een vrolijk kind
De duisternis uit het verleden
en het zachte krijsen van de wind
 
Uiteindelijk blijft alleen de stilte hangen
en het geruis in mijn gehoor
Overmand door het verlangen
van de onschuld die ik verloor



17:54 Gepost door Droeve Dichter | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

06-02-04

Eéns

Eéns, als de bomen oud zich vooroverbuigen
en de takken het gras beroeren
zal ik neerzitten
kijkend in het niets
mezelf beklagend
om wat nooit is geweest
 
want bevreesd was ik
om dat prijs te geven
wat mezelf kwetsbaar zou maken
en me alleen zou laten met de zekerheid
dat de twijfel terecht was
 
nog liever leef ik voort
met die twijfel
dan dat de hoop wordt vermoord
liever de wetenschap van de twijfel
dan de zekerheid van het verlies
liever de romantiek van de pijn
dan de berusting van het weten
 
misschien zal de tijd komen
van het onomkeerbare
en de zekerheid van het niet meer weten
en misschien zal je daar zijn
en wandelen langs die koude steen
waarop gebeiteld het cliche
de wanhoop wordt bedekt
en misschien zul je weten
dat het allemaal om jou was
 

21:24 Gepost door Droeve Dichter | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

31-01-04

Sneeuw

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Des winters stond ik buiten

alleen en doods in de knisperende duisternis

het hoofd ten hemel en de ogen gesloten

en voor één seconde

niets dan de pijn

snijdend als een bebloed mes

rode druppels op een wit tapijt

van de diepste kwelling

en het hoogste genot

snijdend door het geluk

met de wil van de hoop

aan stukken gehakt

door de allesoverheersende wanhoop

en uiteindelijk

het hoofd

dat naar beneden

zakt

in een diepe zucht

verlangend

naar niet meer weten

en naar niet meer zijn





15:05 Gepost door Droeve Dichter | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

29-01-04

Herinnering

Ze kijkt me aan
en haar warme glimlach - holle spontaniteit
en haar grote ogen - ongekunstelde opmaak,
haar zwarte haar - gekleurde echtheid
en haar oppervlakkige aardigheid
doen me walgen
en ik glimlach terug
spontaan
hol
sociaal
 

21:27 Gepost door Droeve Dichter | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

25-01-04

Het leeft

Verweesd
kijk ik neer
op de bergen cynisme
die mijn zinnen omringen

Verbaasd
luister ik
naar de woorden
die ongezegd wonden slaan

Verveeld
kijk ik
naar hen
die menen beter te zijn

Het leeft
het woekert
het kankert
het leeft.

10:58 Gepost door Droeve Dichter | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

24-01-04

Vannacht heb ik gedroomd

Vannacht heb ik gedroomd.
De maan wierp een flets licht op de krassen in mijn ziel
In de verte snelde een naderende trein maar niet voorbij

De wanhoop grijnsde me aan

Ik wendde mijn hoofd af en
balancerend op de rand van de afgrond
keek ik naar de onverschillige oppervlakkigheid
en ik was gelukkig

Voor heel even toch.
 


23:02 Gepost door Droeve Dichter | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |