31-01-04

Sneeuw

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Des winters stond ik buiten

alleen en doods in de knisperende duisternis

het hoofd ten hemel en de ogen gesloten

en voor één seconde

niets dan de pijn

snijdend als een bebloed mes

rode druppels op een wit tapijt

van de diepste kwelling

en het hoogste genot

snijdend door het geluk

met de wil van de hoop

aan stukken gehakt

door de allesoverheersende wanhoop

en uiteindelijk

het hoofd

dat naar beneden

zakt

in een diepe zucht

verlangend

naar niet meer weten

en naar niet meer zijn





15:05 Gepost door Droeve Dichter | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

WAAR GENOEGEN Het is His Lordship een waar genoegen geweest ten behoeve van de cultuurbarbaren alhier ten lande op zijn blogske wat reclame te maken voor uw droefgeestige poëtische pareltjes.

Gepost door: lord blotbilski | 31-01-04

Eeuwige dankbaarheid en dergelijke Dit sympathieke gebaar levert u ongetwijfeld een fijne plaats in de eeuwige jachtvelden op (redelijk van voor met uitmuntend zicht op wat er zich allemaal aan boeiende dingen afspeelt).

Gepost door: Droeve Dichter | 31-01-04

Eewige jachtvelden?? ah ja, u bedoelt de open plek in het bos aan het eind van het pad.
Sorry, nogal deprimerend vind ik, deze gedichtjes. Maar verlangen we daar allemaal niet een beetje naar, om ons geluk in evenwicht te houden? Ik kom terug, dus laat u niet verleiden tot opgeven, the audience is listening...

Gepost door: karlo | 02-02-04

sneeuw zeer droef net zoals de sneeuw die maar op zich laat wachten
in veele kinderharten.;en maar wachten en wachten;
tot de sneeuw zwart wordt en we hopeloos hebben gedroomd maar
weer een winter voorbij.
maar een kus maakt het minder droevedichters .
anne

Gepost door: anne danvoie | 30-10-04

De commentaren zijn gesloten.